ROZPROSZONE WYKRYWANIE ZAJĘTOŚCI WIDMA OPARTE NA UCZENIU FEDERACYJNYM

DISTRIBUTED SPECTRUM OCCUPANCY DETECTION BASED ON FEDERATED LEARNING · 2024

Read ROZPROSZONE WYKRYWANIE ZAJĘTOŚCI WIDMA OPARTE NA UCZENIU FEDERACYJNYM by DISTRIBUTED SPECTRUM OCCUPANCY DETECTION BASED ON FEDERATED LEARNING (2024) in the Tower of Babel, a free online library of public-domain works preserved in clean, searchable text. No sign-up. The full text is served as a plain-text file at a predictable URL, where text is present: https://antarctic-labs.com/tower-of-babel/arxiv-2411-03017.txt.

Description

Abstract KONFERENCJA RADIOKOMUNIKACJI I TELEINFORMATYKI KRiT 2024 Streszczenie: Wykrywanie zajętości widma jest kluczowym zagadnieniem umożliwiającym dynamiczny dostęp do widma. Współcześnie w celu polepszenia detekcji popularne są rozwiązania z obszaru uczenia maszynowego, w tym uczenia federacyjnego (FL). Głównym wyzwaniem w tym kontekście jest ograniczony dostęp do danych treningowych.

Catalog record

CREATORDISTRIBUTED SPECTRUM OCCUPANCY DETECTION BASED ON FEDERATED LEARNING
YEAR2024
COLLECTIONPAPERS
FORMATTXT
FILE SIZE16 KB
VERSION1.0
LICENSEhttp://creativecommons.org/licenses/by/4.0/
RIGHTSCC BY
SOURCEarXiv

Source: https://arxiv.org/abs/2411-03017

Browse the full library · About the Tower of Babel

Full text

The opening of the work, from the library's hosted text:

ROZPROSZONE WYKRYWANIE ZAJĘTOŚCI WIDMA OPARTE NA UCZENIU FEDERACYJNYM DISTRIBUTED SPECTRUM OCCUPANCY DETECTION BASED ON FEDERATED LEARNING Abstract KONFERENCJA RADIOKOMUNIKACJI I TELEINFORMATYKI KRiT 2024 Streszczenie: Wykrywanie zajętości widma jest kluczowym zagadnieniem umożliwiającym dynamiczny dostęp do widma. Współcześnie w celu polepszenia detekcji popularne są rozwiązania z obszaru uczenia maszynowego, w tym uczenia federacyjnego (FL). Głównym wyzwaniem w tym kontekście jest ograniczony dostęp do danych treningowych. W pracy przedstawiono podejście rozproszone FL, skupiając się na węzłach pozbawionych dostępu do danych uczących. Omówiono wyniki eksperymentu sprzętowego polegającego na wykrywaniu sygnału DVB-T. Abstract: Spectrum occupancy detection is a key enabler for dynamic spectrum access, where machine learning algorithms are successfully utilized for detection improvement. However, the main challenge is limited access to labeled data about users’ transmission presence needed in supervised learning models. We present a distributed federated learning approach that addresses this challenge for sensors without access to learning data. The paper discusses the results of the conducted hardware experiment, where FL has been applied for DVB-T signal detection. Słowa kluczowe: detekcja zajętości widma, dynamiczny dostęp do widma, uczenie federacyjne, uczenie maszynowe Keywords: spectrum occupancy detection, dynamic spectrum access, federated learning, machine learning 1. Wstęp Statycznie i przydzielone na wyłączność widmo gwarantuje proste zarządzanie zasobami częstotliwości, ale jednocześnie jest dalekie od optymalnego. Liczne prace dowiodły, że takie podejście może prowadzić do tylko częściowego wykorzystania dostępnych zasobów widmowych i nie rozwiązuje problemu nieefektywnego wykorzystania widma. Dynamiczny dostęp do widma (ang. Dynamic Spectrum Access, DSA) jest jednym z obiecujących rozwiązań tego problemu [ 2 , 5 , 3 ] . Wykorzystując właściwość elastyczności w dostępie do zasobów widmowych, DSA pozwala on na wykorzystanie niezajętego widma do celów innych niż te, dla których zostało ono pierwotnie przeznaczone i zarezerwowane. Zagadnienie poprawnej identyfikacji niezajętych fragmentów widma częstotliwościowego, choć koncepcyjnie proste, jest trudne w realizacji. Wiele rozwiązań zostało zaproponowanych w dziedzinie wykrywania widma (ang. Spectrum Sensing, SS) [ 4 , 8 ] , gdzie ostatnio rola sztucznej inteligencji (ang. Artificial Intelligence, AI) staje się coraz bardziej dominująca [ 7 ] . Jednak w przypadku zastosowania uczenia maszynowego, istotnym wyzwaniem staje się sam proces uczenia, trenowania i weryfikacji modeli AI. Jednym z możliwych rozwiązań tego problemu przekazywanie pomiędzy węzłami w systemie SS informacji o parametrach modelu. Rozwiązanie takie jest możliwe np. w uczeniu federacyjnym (ang. Federated Learning, FL) czy tzw. transfer learning [ 9 , 1 ] . W [ 6 ] skupiliśmy się na badaniu możliwości zastosowania FL w wersji scentralizowanej do algorytmów SS. Jednak takie podejście wiąże się z potrzebą scentralizowanej koordynacji procesu wykrywania widma. Jednak nie zawsze okazuje się to możliwe. W tym artykule przedstawiamy wyniki eksperymentu sprzętowego, w którym rozproszone uczenie maszynowe oparte na FL zostało zastosowane do ulepszenia algorytmów SS. W szczególności skupiliśmy się na sytuacji, w której jeden z węzłów całego systemu nie ma dostępu do danych treningowych. 2. Definicja problemu Celem przeprowadzanego eksperymentu sprzętowego była praktyczna weryfikacja wydajności rozproszonego algorytmu detekcji obecności sygnału SS, w którym węzły współdzielą ze sobą parametry modeli AI, aby poprawić prawdopodobieństwo wykrycia zajętości widma. W szczególności rozważono przypadek, gdy pojedynczy węzeł jest wrażliwy na błędy detekcji ponieważ znajduje się w obszarze mierzonych niskich wartości stosunku mocy sygnału do mocy szumu (ang. Signal to Noise Ratio, SNR). Zgodnie z koncepcją rozproszonego uczenia federacyjnego, poprawa wydajności wykrywania obecności sygnału jest możliwa właśnie poprzez współdzielenie wyuczonych modeli AI, prowadząc do zwiększenia informacji o wykorzystaniu widma dzięki wiedzy od węzłów sąsiadujących. W przeprowadzonym eksperymencie laboratoryjnym każdy węzeł przeprowadza detekcję sygnału szerokopasmowego telewizji cyfrowej DVB-T, stosując w tym celu algorytm oparty na wartościach własnych. Gromadzenie danych Próbki sygnału oraz szumu wykorzystane w tej pracy zostały zebrane w laboratorium, gdzie rozmieszczono pojedynczy nadajnik i pięć czujników tak jak to pokazano na Rys. 1 . Figure 1: Topologia sieci używana podczas pomiarów. Rolę każdego czujnika pełnił komputer stacjonarny z oprogramowaniem GNU Radio zainstalowanym w systemie operacyjnym Linux; jako stopień wejściowy odbiornika wykorzystano popularne układy radia programowalnego Universal Software Radio Peripheral (USRP) w wersji B210. Każdy odbiornik zbierał 10 milionów próbek IQ w trakcie pojedynczej sekwencji pomiarowej. W celu zapewnienia poprawnych danych do treningu modeli AI, każdy czujnik został uruchomiony 50 razy podczas transmisji sygnału DVB-T oraz 50 razy, gdy transmisja sygnału była wyłączona. Sygnał DVB-T był transmitowany przez generator sygnału Rohde&Schwarz SMBV100A, dla założonej częstotliwości środkowej 2,0 GHz i mocy transmisyjnej zmienianej w zakresie od -40 dBm do 10 dBm z krokiem o 1 dBm. Zebrane w ten sposób próbki zostały dalej wykorzystane w algorytmie detekcji zajętości widma. Przetwarzanie danych Przygotowanie próbek IQ zebranych przez czujniki zostało rozpoczęte od przefiltrowania pasma 8 MHz, w którym powinien być odbierany oczekiwany sygnał DVB-T. Następnie dla zbioru L=8 kolejnych wektorów próbek o rozmiarze N=32768 obliczono średnią odbieraną moc \mu ; wyznaczono także macierz korelacji \mathbf{R} , dla której wyznaczono wartości własne \gamma_{i} , gdzie i=0,1,...L-1 , a L to liczba wartości własnych. Jako metrykę decyzyjną przyjęto stosunek maksymalnej do minimalnej wartości własnej T=\frac{\gamma_{\max}}{\gamma_{\min}} oraz wartość autokorelacji. W rezultacie otrzymano zestaw wartości wykorzystywanych dalej jako dane wejściowe w procesie uczenia maszynowego. Dodatkowo dane te musiały zostać znormalizowane, dlatego w przypadku autokorelacji przeprowadzono normalizację min-max, a w przypadku wartości własnych i metryki decyzyjnej przeprowadzono normalizację z-score. Przetestowano wiele podejść i kombinacji, aby wybrać odpowiednie metody normalizacji dla poszczególnych danych w celu wygenerowania najlepszych wyników. 3. Plan eksperymentu Podczas eksperymentu czujniki podejmują próbę detekcji obecności sygnału DVB-T. W scenariuszu referencyjnym każdy czujnik wykorzystuje jedynie próbki zebrane przez siebie w procesie tworzenia modelu uczenia maszynowego. Założono, że każdy czujnik tworzy własny model sieci neuronowej z dwiema warstwami (cztery węzły w każdej warstwie), a proces jest powtarzany dziesięć razy z różnymi podziałami danych treningowych i testowych (przy użyciu podejścia Stratified K-Fold). Przeprowadzone zostały również czasochłonne analizy, typowe dla algorytmów uczenia maszynowego, których celem było określenie liczby warstw i węzłów. Dwa główne wnioski z takich analiz to: brak zauważalnej poprawy dokładności modeli przy dodaniu trzeciej warstwy do modelu; zastosowanie większej liczby węzłów (około 20) w każdej z warstw nieznacznie poprawia dokładność modeli. Z uwagi na nieznaczną poprawę dokładności (maksymalnie kilka procent) oraz fakt wykorzystania uczenia federacyjnego, co wiąże się z koniecznością wymiany współczynników modeli, dobrana została celowo względnie mała liczba węzłów, która jednak zapewnia dość dobre wyniki dokładności modeli. Zwracając uwagę na główne wyzwanie w procesie detekcji zajętości widma, którym jest dostęp do danych treningowych, symulowana była sytuacja, w której jeden z czujników nie jest w stanie trenować modelu (nie ma dostępu do danych treningowych). W takiej sytuacji czujnik nieposiadający dostępu do danych treningowych wykorzystuje model utworzony z domyślnymi współczynnikami i nie zmienia ich podczas symulacji. Uczenie federacyjne Aby umożliwić czujnikowi nieposiadającemu dostępu do danych treningowych adaptację modelu, rozważone zostało federacyjne podejście do uczenia, w którym współczynniki modelu AI są wymieniane z sąsiednimi czujnikami. W każdej iteracji procesu uczenia federacyjnego obliczane są wagi współczynników sąsiednich czujników, aby określić, który z czujników może mieć lepszy model. W tym przypadku wzięte zostało uwagę kilka aspektów: • wpływ czasu uczenia - czujnik zaczyna z wagą 0,8 dla własnych współczynników i zwiększa tę wagę do prawie 1,0 pod koniec procesu uczenia; • wynik dokładności ostatniego kroku uczenia - waga własnych współczynników jest skalowana liniowo z ostatnim wynikiem dokładności, aby nadać priorytet etapom uczenia, gdy osiągnięty zostanie wysoki wynik dokładności własnego modelu lub nadać priorytet sąsiednim modelom, gdy osiągnięty zostanie niski wynik dokładności własnego modelu; • w przypadku uwzględnienia

Read the complete text